Norskfaget

Dette var en oppgave jeg likte spesielt godt. Jeg har hatt mye tanker rundt dette, og lenge følt at norsk faget har trengt en overhaling. Norskfaget i dag inneholder mange emner, litteratur, kultur, historie osv. For mange blir det veldig mye å jobbe med, og norskfaget, som allerede består av tre fag, kunne egentlig vært delt opp enda mer.

I hovedsak mener jeg det er for mye fokus på ting som ikke er spesielt relevant. I norsk burde det vært mye fokus på å skrive CV, tolkning av blant annet offisielle dokumenter, kultur med mer. Kultur er noe jeg mener burde vært mye mer fokus på. Ungdommen i dag forbinder kultur med kino, filmer, spill og lignende, mens bare et fåtall har gått på teater forestillinger, museer, kunstutstillinger og lignende på fritiden sin.

Viktige dokumenter som CV er også noe alle vil få bruk for. Dersom man skal søke jobb, er det viktig å kunne skrive en skikkelig CV. Dessverre er det ganske få ungdommer som vet eksakt hvordan en CV skal lages, og hva man bør ta med.

Ting som diktanalyser, litteraturhistorie og andre emner er ikke spesielt viktig dersom man ikke planlegger å studere en retning som innebærer disse emnene, og dermed vil en stor del av norskundervisningen være ”bortkastet” for mange elever. Det er greit å ha litt allmennkunnskap rundt emnene, men de fleste vil ikke behøve å analysere tekster i fremtiden.

Jeg mener at norskfaget bør tilpasses og gjøres mer relevant for de fleste. Det finnes for mye som ikke er relevant, og dermed sløser man på mange måter med dyrebar undervisningstid.


Kilder: Wikipedia
           Store Norske Leksikon

Fordypningsemnet 2

Jeg valgte tegneserien Pondus som mitt fordypningsemne. Jeg har vokst opp med Pondus, og er fortsatt interessert i serien. Det er en humoristisk serie med sport, hverdagsliv og mye annet i fokus. Man kan på mange måter relatere seg til enkelte av karakterene, og det gir en følelse av at man forstår serien mye bedre.

Jeg likte godt å jobbe med det, jeg slapp å lese meg opp så mye, siden jeg allerede hadde mye kunnskaper rundt emnet. Det var kjekt å jobbe med et emne som handlet om noe litt annerledes enn den vanlige norsk undervisningen. Jeg lærte fort at det er lett å overvurdere hvor mye tid man har under en fremføring.

Adaptasjon

Adaptasjon vil sei å tilpasse. Det kan vere å tilpassa seg ein ny situasjon, ein ny jobb, osv. Innanfor den litterære verden, vil adaptasjon sei at f.eks. ein litterær tekst vert overført frå bok til eit nytt media, til dømes film. Det er veldig vanleg at ein gjer dette, og mange av dei største filmane som har vorte laga, kjem i frå bøker. Harry Potter, Ringenes Herre, Narnia, Charlie og Sjokoladefabrikken, Pippi Langstrømpe, og vår eigen norske Varg Veum. I nyare tid har også nokre av norske Jo Nesbøs verk vorte adaptert til film. Til dømes Hodejegerne.

Eg trur dette blir brukt mykje, pga. den enkle jobben å lage eit manus frå ein bok. Boken er ofte godt laga, og ein får difor ein god historie bak filmen. Ein god bok vil ofte kunne bli ein god film. Det er også ein gratis marknadsføring dersom ein lagar film av ein bok, eller eit spill av ein film. Dei som har lest boka, vil ofte kjøpa filmen eller spillet om boka var bra.

Eg, som veldig mange andre, har lest Harry Potter bøkene, og sett filmane i ettertida. Harry Potter filmane er veldig bra filmar, men bøkene er fortsatt eit betre medium til å formidla forteljinga. Ein får med seg mykje meir detaljar, man kan gå tilbakje og lesa nokje oppatt, osv.

Eg såg nylig filmen basert på Unni Lindell sin roman, Slangebæreren. Ein veldig spennandes krim, nerverpirrande til siste minutt. Filmen handlar om ein politietterforskar som etterforskar nokre drap. Underveis i filmen døyr fleir og fleir, og dei klarar ikkje finne noke fellesnevnar utanom framgangsmåten til drapsmannen.
Seinare i filmen dukkar det opp ein fellesnevnar for ofrane, men ein klarer ikkje løyse mysteriet før heilt i slutten av filmen. Eg har stor tru på at boka, Slangebæreren, er truleg ein god bok, og er definitivt ein god film.
I gjennom filmen dukkar det opp forskjellege tema som er aktuelle i dagens samfunn, skillsmissebarn, vold i heimen, og andre emnar som ikkje er så vanleg å snakka om. Filmen formidlar disse emna på ein slik måte at kven som helst kan få betre innsikt i emna. Ein veldig god film, og truleg ein betre bok.

Kildar: Google Images
           Filmen Slangebæreren

Talemål

Da finnast mange kjenneteikn ved talemålet mitt. Eg brukar til dømes skarre-r, eg seiar eg, ikkje jeg, osv.
I hovudsak snakkar eg slik som dei andre der eg bur. Eg har dei same fellestrekka som menneskja rundt meg.

Særpreg i min dialekt:
Skarre-r, e-infinitv, eg pronomen, ikkje apokope, ikkje retrofleks, ikkje palatalisering, ikkje tjukk L og ikkje bløte konsonantar.

Min mor snakkar ein blanding av stril og bergensk, men snakka tidlegare bergensk. Min far snakka stril. Eg har fått ein blanding av dei, men mest stril. Eg trur dette kjem av at eg bur på Sotra, og min mor snakkar meir og meir stril. Mykje av slekta snakkar og stril.

Det er mange som forandrar talemål, men eg trur ikkje eg er ein av dei. Eg snakkar mykje det same, uavhengig av kven eg snakkar med. Det er mogleg eg snakkar litt meir stril om eg snakkar med nokon som snakkar veldig reint strilamål, men ikkje om eg snakkar med ein østlending.

Fordypningsemnet 1

Eg val Pondus som mitt emne. Pondus er ein tekneserie som eg har lese i mange år. Pondus har ein heilt egen humor, og er skriven av ein bergensar, noke som er eit stort pluss. Eg tenkte å finna ut meir om kven Pondus er, og kva tekneserien omhandlar.

Sidemål

Kunnskapsdepartementet har lagt ut eit føreslag om å gjere om norsk faget i skulen. Forslaget Dei ynskjar å berre ha eit norsk skriftleg fag, slik at elevar berre vil få ein skriftleg karakter. Då skal det vere nynorsk og bokmål i same fag, og ikkje eit sidemålsfag og eit hovudmålsfag slik som det er no. Eg meiner at dette kan vere ein moglegheit til å gjere skulen enklare for elevar. Dei har mindre å halde kontroll på, slik at dei får meir tid til å fokusera på faget. Eg trur det kan vere ein fin moglegheit til å gjere det norske språket meir samla, og ikkje splitte dei slik som dei er no.

På spørsmålet om nynorsk vil bli svekka, vil eg svara nei, det trur eg ikkje. Det er opp til Kunnskapsdepartementet, om dei endrar kompetansemåla, eller om dei ikkje endrar dei. Så lengje måla er dei same, og krava til opplæringa blir dei same, vil nok nynorsken stå like sterkt.

Då eg valte hovudmål, tenkte eg på kva eg kunne best. Bokmål er noko som finnast overalt i Noreg. Det er på TV, i avisar, og så vidare. Derfor meinte eg at eg hadde mest kunnskapar i bokmål. Sidan hovudmålet brukast i alle faga dine, ville eg helst ha det eg kunne best, for å gjere dei andre faga enklare.

Eg meinar sidemålet mitt er eit av dei svakaste faga mine. Eg klarar å skrive på sidemål, men ikkje like bra som eg kan skriva på hovudmål. Eg har nokre problem med å formulera setningar, på grunn av manglande kunnskap rundt språket. Eg manglar nokre av orda som eg brukar for å uttrykkje meg, dette skapar innimellom vanskar når eg skal skriva stilar, innlegg, med meir. Eg syntast det er greit at vi lære båe skriftnormalane, men trur det er unødig med to karakterar.