Fordypningsemnet 2

Jeg valgte tegneserien Pondus som mitt fordypningsemne. Jeg har vokst opp med Pondus, og er fortsatt interessert i serien. Det er en humoristisk serie med sport, hverdagsliv og mye annet i fokus. Man kan på mange måter relatere seg til enkelte av karakterene, og det gir en følelse av at man forstår serien mye bedre.

Jeg likte godt å jobbe med det, jeg slapp å lese meg opp så mye, siden jeg allerede hadde mye kunnskaper rundt emnet. Det var kjekt å jobbe med et emne som handlet om noe litt annerledes enn den vanlige norsk undervisningen. Jeg lærte fort at det er lett å overvurdere hvor mye tid man har under en fremføring.

Adaptasjon

Adaptasjon vil sei å tilpasse. Det kan vere å tilpassa seg ein ny situasjon, ein ny jobb, osv. Innanfor den litterære verden, vil adaptasjon sei at f.eks. ein litterær tekst vert overført frå bok til eit nytt media, til dømes film. Det er veldig vanleg at ein gjer dette, og mange av dei største filmane som har vorte laga, kjem i frå bøker. Harry Potter, Ringenes Herre, Narnia, Charlie og Sjokoladefabrikken, Pippi Langstrømpe, og vår eigen norske Varg Veum. I nyare tid har også nokre av norske Jo Nesbøs verk vorte adaptert til film. Til dømes Hodejegerne.

Eg trur dette blir brukt mykje, pga. den enkle jobben å lage eit manus frå ein bok. Boken er ofte godt laga, og ein får difor ein god historie bak filmen. Ein god bok vil ofte kunne bli ein god film. Det er også ein gratis marknadsføring dersom ein lagar film av ein bok, eller eit spill av ein film. Dei som har lest boka, vil ofte kjøpa filmen eller spillet om boka var bra.

Eg, som veldig mange andre, har lest Harry Potter bøkene, og sett filmane i ettertida. Harry Potter filmane er veldig bra filmar, men bøkene er fortsatt eit betre medium til å formidla forteljinga. Ein får med seg mykje meir detaljar, man kan gå tilbakje og lesa nokje oppatt, osv.

Eg såg nylig filmen basert på Unni Lindell sin roman, Slangebæreren. Ein veldig spennandes krim, nerverpirrande til siste minutt. Filmen handlar om ein politietterforskar som etterforskar nokre drap. Underveis i filmen døyr fleir og fleir, og dei klarar ikkje finne noke fellesnevnar utanom framgangsmåten til drapsmannen.
Seinare i filmen dukkar det opp ein fellesnevnar for ofrane, men ein klarer ikkje løyse mysteriet før heilt i slutten av filmen. Eg har stor tru på at boka, Slangebæreren, er truleg ein god bok, og er definitivt ein god film.
I gjennom filmen dukkar det opp forskjellege tema som er aktuelle i dagens samfunn, skillsmissebarn, vold i heimen, og andre emnar som ikkje er så vanleg å snakka om. Filmen formidlar disse emna på ein slik måte at kven som helst kan få betre innsikt i emna. Ein veldig god film, og truleg ein betre bok.

Kildar: Google Images
           Filmen Slangebæreren

Talemål

Da finnast mange kjenneteikn ved talemålet mitt. Eg brukar til dømes skarre-r, eg seiar eg, ikkje jeg, osv.
I hovudsak snakkar eg slik som dei andre der eg bur. Eg har dei same fellestrekka som menneskja rundt meg.

Særpreg i min dialekt:
Skarre-r, e-infinitv, eg pronomen, ikkje apokope, ikkje retrofleks, ikkje palatalisering, ikkje tjukk L og ikkje bløte konsonantar.

Min mor snakkar ein blanding av stril og bergensk, men snakka tidlegare bergensk. Min far snakka stril. Eg har fått ein blanding av dei, men mest stril. Eg trur dette kjem av at eg bur på Sotra, og min mor snakkar meir og meir stril. Mykje av slekta snakkar og stril.

Det er mange som forandrar talemål, men eg trur ikkje eg er ein av dei. Eg snakkar mykje det same, uavhengig av kven eg snakkar med. Det er mogleg eg snakkar litt meir stril om eg snakkar med nokon som snakkar veldig reint strilamål, men ikkje om eg snakkar med ein østlending.

Fordypningsemnet 1

Eg val Pondus som mitt emne. Pondus er ein tekneserie som eg har lese i mange år. Pondus har ein heilt egen humor, og er skriven av ein bergensar, noke som er eit stort pluss. Eg tenkte å finna ut meir om kven Pondus er, og kva tekneserien omhandlar.

Sidemål

Kunnskapsdepartementet har lagt ut eit føreslag om å gjere om norsk faget i skulen. Forslaget Dei ynskjar å berre ha eit norsk skriftleg fag, slik at elevar berre vil få ein skriftleg karakter. Då skal det vere nynorsk og bokmål i same fag, og ikkje eit sidemålsfag og eit hovudmålsfag slik som det er no. Eg meiner at dette kan vere ein moglegheit til å gjere skulen enklare for elevar. Dei har mindre å halde kontroll på, slik at dei får meir tid til å fokusera på faget. Eg trur det kan vere ein fin moglegheit til å gjere det norske språket meir samla, og ikkje splitte dei slik som dei er no.

På spørsmålet om nynorsk vil bli svekka, vil eg svara nei, det trur eg ikkje. Det er opp til Kunnskapsdepartementet, om dei endrar kompetansemåla, eller om dei ikkje endrar dei. Så lengje måla er dei same, og krava til opplæringa blir dei same, vil nok nynorsken stå like sterkt.

Då eg valte hovudmål, tenkte eg på kva eg kunne best. Bokmål er noko som finnast overalt i Noreg. Det er på TV, i avisar, og så vidare. Derfor meinte eg at eg hadde mest kunnskapar i bokmål. Sidan hovudmålet brukast i alle faga dine, ville eg helst ha det eg kunne best, for å gjere dei andre faga enklare.

Eg meinar sidemålet mitt er eit av dei svakaste faga mine. Eg klarar å skrive på sidemål, men ikkje like bra som eg kan skriva på hovudmål. Eg har nokre problem med å formulera setningar, på grunn av manglande kunnskap rundt språket. Eg manglar nokre av orda som eg brukar for å uttrykkje meg, dette skapar innimellom vanskar når eg skal skriva stilar, innlegg, med meir. Eg syntast det er greit at vi lære båe skriftnormalane, men trur det er unødig med to karakterar.

Ekteskap og samliv

Ekteskap er et ritual i den verden vi lever i. Det finnes i mange former i forskjellige kulturer og religioner.
Tidligere så man muligens litt mer seriøst på ekteskap, og flere mente det var en synd å bryte løftene man har gitt.
I dag ser mange på ekteskap som mer kosmetisk, det er ikke i samme grad en bindene avtale slik det var før. Det er fortsatt løfter og avtaler for ekteskap, og ved brudd av ekteskap følger konsekvenser. Men få i den verden vi lever i i dag, ville blitt hengt ut fordi en har brutt et ekteskap. Dette setter ekteskapet i et relativt useriøst lys med henhold til hvordan det ble sett på tidligere.

Jeg personlig mener at ekteskap er en fin mulighet. Ikke alle velger å gifte seg. Noen har kanskje gått på en smell tidligere, og vil dermed ikke gifte seg igjen, eller i beste fall vente lenge. Det er ikke en nødvendig institusjon slik som tidligere. Men veldig mange vil gjøre det av symbolske årsaker osv. Dette er stort sett fra et kristent synspunkt. I andre religioner rundt om i verden, er ekteskap noe som forventes og kreves. Tvangsekteskap er ikke uvanlig i midt-østen og Asia. Men så heldig som vi er i vesten, har vi et valg. Vi kan velge om vi vil gifte oss, vi kan velge hvem vi vil gifte oss med, og om det skulle være noe, kan vi velge å bryte et ekteskap. Slik vi har det i dag, står mer i stil med menneskerettighetene, men mindre i stil med religion, og hvordan det var i gamle dager.

Det er nødvendig å ha ekteskap som en valgmulighet, men det er ikke nødvendig å gifte seg.

Det dansknorske målstræv

Det dansknorske målstræv er noe som omhandler tre linjer innenfor norsk språkutvikling.
De tre linjene er kort og greit:
- De som ville beholde dansk
- De som ville fornorske dansk
- De som ville etablere et landsmål


Dette var tre grupper med gode meninger alle sammen. De som ville beholde dansk sparte seg mye arbeid. De slapp å etablere ett nytt skriftspråk, man hadde ikke behov for å lage en ny grammatikk, og det var allerede ett språk folk var vandt med. Men problemene med dette var at man i denne perioden ble mer og mer nasjonalistisk . Folk ville ha en følelse av at man var norsk, at man styrte selv, og var selvstendig. Dette var ikke så lett med et felles språk med våre naboer. Det var også store forskjeller mellom det danske skriftspråket og det norske talemålet. Dette gjorde at nordmenn ville ha noe som føltes litt mer sammensveiset til talemålet sitt.




De som ville fornorske dansk tok på seg oppgaven om å lage et delvis nytt skriftspråk, men beholde fellestrekk med dansk. De ville skape et norsk språk, men det var ikke basert på dialekter, og var stort sett det språket adelen i Kristiania/Oslo brukte på den tiden. Problemet var at fåtallet av det norske folket snakket slik som man skrev på dette målet, og man kunne fortsatt føle at det var store forskjeller mellom skriftspråket og talemålet.

Men noen ville dra det lengre. De ville skape et hel-norsk språk basert på dialektene rundt på landsbygder i Norge. Det skulle være helt eget, med en ny grammatikk, nye ord, nye skrivemåter. Den skulle bygge på fellestrekk i de norske dialekter, og dermed være forståelig og føles kjent blant størsteparten av det norske folk. De ønsket ikke å skille språket unødvendig mye fra svensk og dansk, men det skulle være norsk. Det skulle ikke bygges med fremmedord, men heller lages norske ord for fremmedordene.




Mine meninger om saken: Personlig mener jeg at bokmål (modersmålet) er den beste løsningen. Det er i største grad ord de fleste forstår, mens nynorsk (landsmålet) har en del ord mange er ukjente med. Nynorsk er ganske fritt med forskjellige ord, og det kan gjøre at forskjellige dialekter blir vanskelige. Om for eksempel en nordlending og en sør-østlending skulle skrive til hverandre på dialekten sin, blir det fort misforståelser.
Der skinner bokmål ettersom at det er faste former, og få ord man kan mikse med. Man forstår det uavhengig av hvor folk kommer fra.

Dansk er ikke vårt språk. Mange vil føle den seg nasjonalistisk, og dersom man bruker ett annet språk, mister man litt av denne følelsen. Dansk er et greit språk, og idag ganske likt norsk skriftspråk. Men med tanke på at vi selv på den tiden snakket norsk, passer det seg bedre med et eget skriftspråk.